Ankieta 19

1. Jak przedstawia się świadomość metodologiczna badaczy literatury staropolskiej?

Bardzo różnie. Najczęściej mamy do czynienia, nie tylko wśród badaczy starszego pokolenia, z „realizmem” poznawczym.

2. Co powinno wyznaczać specyfikę badania/ interpretowania literatury staropolskiej?

Pytanie jest zbyt metaforyczne. Niemniej jednak literaturę prowincjonalną należy interpretować w kontekście łacińskim i adekwatnych czasowo literatur narodowych.

Czy Pani/Pana zdaniem takowa istnieje?
W ograniczonym zakresie.

3. Postawa „ekstensywna” to taka, w której można poprzestawać na zwracaniu się ku dotąd niedostatecznie opracowanym tekstom źródłowym zasadniczo w tym celu, aby edycje opatrywać komentarzami filologicznymi. Czy badania literatury staropolskiej sprzyjają takiej postawie?

Oczywistość postulatu obecnego w pytaniu.

4. Konteksty:
a) Kiedy interpretując tekst staropolski możemy odnosić go poza konteksty macierzyste?
Patrz: konformizm.

b) Czy w ogóle wolno to robić?
Patrz: konformizm

c) Czy takie lektury wnoszą coś istotnego do stanu badań?
Patrz: konformizm

5. Polemizując z Januszem Sławińskim i przyjętym przez niego porządkiem rzeczy (tj. od analizy do interpretacji), Andrzej Szahaj twierdzi, że badaniach literackich interpretacja apriorycznie poprzedza analizę. Jakie są Pani/Pana doświadczenia oraz przekonania w tej (tylko pozornie wyłącznie) teoretycznoliterackiej materii?

Nie ma akceptowalnego powszechnie rozróżnienia miedzy poziomem analizy i interpretacji, patrz: konstruktywizm.

6. Czy badacz literatury staropolskiej potrzebuje współczesnej teorii literatury?

W ankiecie umyka podstawowy problem związany z etyką i etyką poznawczą. A to właśnie on jest tu kluczowy. Exempli gratia brak jakiejkolwiek dyskusji nt. rzeczywistości równoległej narzuconej i przyjętej środowisku akademickiemu w Polsce w postaci tzw. „KRK”, oprócz niewielkiej ilości osób wierzących (względnie cyników), postawa dominująca to przyjęcie tych idiotyzmów jako tzw. malum necesarium.

S. 13 mojej habilitacji (i tak myślę):
„Nawet propozycje autora wiązanego z „poetyką kulturową”, Stephena Greenblatta, nie mają charakteru ściśle teoretycznego, a jego praca stanowi wyraz przeciwstawienia się „ucieczce od konkretnych przypadków do abstrakcji”, co z jednej strony jest wyrazem sceptycyzmu wobec narzędzi teoretycznych, z drugiej – wiary, że konkretne problemy literaturoznawcze możemy i powinniśmy rozwiązywać bez wyłożenia teoretycznych podstaw. Systematyzacja ujęcia to swego rodzaju droga już raz przebyta, co podkreśla wielu badaczy”.

2) Jeśli jest tak, że (cytat z pracy Krzysztofa)
„Sprawa emerytury albo wiek odpoczynku.
W połowie XX wieku Parkinson twierdził i ostrzegał: Prawdą jest, że wiek emerytalny nie pozostaje w żadnym związku z człowiekiem, którego emeryturę mamy na myśli. (…) Jeśli X nie odejdzie we właściwym czasie, może na tym ucierpieć cała organizacja. Wypisz, wymaluj – jeden z zakładów w moim Instytucie Literatury Polskiej UMK. Od dziesięcioleci jego kierownikiem pozostaje profesor, który publicznie twierdzi, że teoria literatury swe zwieńczenie otrzymała w dziele Romana Ingardena (1893–1970). Nic dziwnego, że tryb pracy większości jego podwładnych przypomina jazdę z zaciągniętym hamulcem ręcznym.” (K. Obremski, Literaturoznawstwo polskie…., s. 66),

to (konkluzja) interesuje Was ten problem i skupiacie na nim uwagę.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s